این متن قانون دیوان عدالت اداری (مصوب ۱۳۹۰/۰۹/۲۲) را بیان میکند. بر اساس ماده ۱، دیوان بر پایه اصل ۱۷۳ قانون اساسی تشکیل میشود و به شکایتها و اعتراضهای مردم نسبت به کارمندان و واحدهای دولتی و مقررات دولتی رسیدگی میکند؛ شکایت میتواند ناظر به مغایرت با قانون یا شرع یا خروج مقام صادرکننده از حدود اختیار باشد. نام کوتاه آن «دیوان» است و زیر نظر رئیس قوه قضائیه فعالیت میکند.
دیوان در تهران قرار دارد و از شعبههای بدوی، شعبههای تجدیدنظر، هیات عمومی و هیاتهای تخصصی تشکیل میشود. ساختار قضائی و اداری، تعداد شعبهها و سازماندهی آنها با تصویب رئیس قوه قضائیه تعیین میشود. قضات با حکم رئیس قوه قضائیه منصوب میشوند و در حالت عادی هفت سال سابقه کار قضائی لازم است، با یک استثنا برای دارندگان دکترای حقوق و شرایط مقرر. دفاتری هم در مراکز استانها و محل دادگستری یا دفاتر بازرسی کل کشور برای دسترسی آسانتر مردم پیشبینی شده است.
صلاحیت دیوان در ماده ۱۰ آمده است: رسیدگی به شکایت از تصمیمات و اقدامات واحدهای دولتی و ماموران آنها، اعتراض به آراء و تصمیمات قطعی هیاتهای رسیدگی به تخلفات اداری و برخی کمیسیونها فقط از جهت نقض قوانین و مقررات، و شکایت قضات و مستخدمان از حیث تضییع حقوق استخدامی. تبصرهها محدودیتهایی هم بیان میکنند، از جمله عدم صلاحیت نسبت به تصمیمات و آراء دادگاهها و سایر مراجع قضائی.
در ادامه، مواد ۱۱ و ۱۲ به نتیجه رسیدگی و وظایف هیات عمومی اشاره دارند: صدور حکم به نقض، لغو اثر تصمیم و اقدام، یا الزام به برگرداندن حقوق ضایعشده؛ و در هیات عمومی، رسیدگی به شکایت از آییننامهها و مقررات دولتی، صدور رای وحدت رویه و رای ایجاد رویه. متن به مواد دیگری مانند مواد (۸۹) و (۹۰) ارجاع داده و درباره محتوای آنها چیزی نگفته است. همچنین در ماده ۹ آمده که تبصرهای حذف شده، بدون توضیح محتوای آن.