این ماده به شعب دیوان عدالت اداری میگوید وقتی به یک شکایت رسیدگی میکنند، باید دربارهٔ همان شکایت مشخص و معین تصمیم بگیرند و تکلیف آن را روشن کنند.
همچنین شعب دیوان اجازه ندارند حکمی کلی و عام صادر کنند یا تصمیم خود را به شرط و شروط معلق کنند؛ یعنی رأی باید صریح، معین و بدون تعلیق باشد.