این ماده دربارهٔ حالتی است که شعبه دیوان عدالت اداری باخبر میشود شاکی (کسی که پرونده را در دیوان مطرح کرده) فوت کرده یا محجور شده است؛ یعنی به دلیل صغر یا مشکل عقلی، خودش نمیتواند امور حقوقیاش را اداره کند. همچنین اگر سمتی که به یک نفر اجازه میداد بهعنوان نمایندهٔ قانونی شاکی عمل کند از بین برود، همین حالت پیش میآید.
در این حالتها شعبه دستور میدهد رسیدگی به پرونده موقتاً متوقف بماند؛ به این دستور «قرار توقف دادرسی» میگویند. توقف تا زمانی ادامه دارد که جانشین قانونی فرد فوتشده یا محجور تعیین و به شعبه معرفی شود.
ماده افزوده است که این تصمیم از طریق دفتر شعبه و به نشانی شاکی به او اعلام میشود.