این ماده میگوید وقتی هیأتهای تخصصی یا هیأت عمومی دیوان عدالت اداری تصمیم میگیرند که یک «مصوبه» (مقررات، بخشنامه، آییننامه و مانند آن) باطل است یا باطل نیست، آن تصمیم برای همهٔ مراجع قضائی و اداری معتبر است و آنها باید بر اساس آن عمل کنند.
منظور از «مصوبات موضوع بند (1) ماده (12) این قانون» همان نوع مصوباتی است که در آن بند مشخص شده؛ متن همین ماده فقط به آن بند ارجاع داده و خودش توضیح نمیدهد که آن مصوبات چه چیزهایی هستند، پس محتوای آن بند از همین متن قابل فهم نیست.
به زبان سادهتر: یک دادگاه یا اداره نمیتواند برخلاف نظر قطعی دیوان دربارهٔ ابطال یا عدم ابطال چنین مصوباتی عمل کند. این ماده دربارهٔ «چگونگی ابلاغ» یا «زمان اثرگذاری» این آرا چیزی نمیگوید و در این متن توضیحی دربارهٔ آن نیامده است.