این ماده دربارهٔ زمانی است که شعبهٔ دیوان عدالت اداری برای یک پرونده «دستور موقت» صادر کرده است. در چنین حالتی، شعبه باید به اصل دعوا (یعنی اصل شکایتی که پرونده دربارهٔ آن است) خارج از نوبت رسیدگی کند؛ یعنی بدون اینکه منتظر رسیدن نوبت معمول پروندهها بماند، و رأی لازم را صادر کند.
تبصرهٔ این ماده هم تکلیف مدیر دفتر شعبه را روشن میکند: او باید پرونده را «به فوریت» به نظر شعبه برساند و شعبه نیز موظف است «فوری» تصمیم بگیرد. به زبان ساده، هم رسیدگی خارج از نوبت است و هم کارها باید سریع انجام شود.
نکته اینکه متن دربارهٔ شرایط یا مبلغ یا جزئیات دستور موقت چیزی نمیگوید و فقط به وجود آن اشاره دارد؛ همچنین معلوم نمیکند «فوریت» یا «خارج از نوبت» در عمل چه مدت زمانی است.