این ماده میگوید که برای اینکه دیوان عدالت اداری به موضوعی رسیدگی کند، شخص باید «دادخواست» بدهد؛ یعنی درخواست خود را بهصورت کتبی و روی برگههای مخصوص و به زبان فارسی تنظیم کند. در تبصره ۱ یک استثنا آمده: اگر پروندهای از مراجع قضایی دیگر به دلیل «عدم صلاحیت» به دیوان فرستاده شود، دیگر لازم نیست دادخواست بدهید یا هزینه دادرسی بپردازید.
تبصرههای ۲ تا ۵ عمدتاً دربارهٔ «مهلتها» هستند و همه به بندهای ۱، ۲ و ۳ ماده ۱۰ همین قانون ارجاع میدهند (محتوای آن بندها در این متن نیامده است). خلاصهٔ مهلتها: در موارد بند ۲ ماده ۱۰، سه ماه برای افراد داخل کشور و شش ماه برای افراد مقیم خارج از کشور از تاریخ ابلاغ رأی یا تصمیم قطعی؛ در موارد بندهای ۱ و ۳ ماده ۱۰، شش ماه برای افراد داخل کشور و یک سال برای افراد مقیم خارج از کشور از تاریخ ابلاغ. اگر شخص ذینفع معاذیر قانونی یا شرعی داشته باشد، مدت آن به این مهلتها اضافه میشود. همچنین اگر ابلاغ واقعی نبوده و ذینفع بگوید بیخبر بوده، شعبه دیوان ابتدا به همین موضوع ابلاغ رسیدگی میکند.
تبصره ۴ میگوید دستگاهها باید تصمیم و اقدام قطعی خود را به ذینفع ابلاغ کنند؛ اگر کسی تقاضایی دارد، اول باید آن را به خود دستگاه بدهد و دستگاه موظف است درخواست را ثبت کند، رسید بدهد و حداکثر تا سه ماه پاسخ قطعی کتبی (منفی یا مثبت) را ابلاغ کند، مگر اینکه قانون دیگری زمان دیگری تعیین کرده باشد یا موضوع فوری باشد. اگر دستگاه پاسخ ندهد، ذینفع میتواند با رعایت مهلتهای تبصره ۳ از زمان پایان مهلت پاسخ، شکایت کند. نداشتن پاسخ و ثبت نکردن درخواست و ندادن رسید، تخلف اداری است. تبصره ۵ هم دربارهٔ تصمیمهای پیش از لازمالاجرا شدن این قانون است که ظرف شش ماه از تاریخ لازمالاجرا شدن قابل شکایت در دیوان هستند.