این ماده میگوید کارهایی مثل صدور حکم اصلاحی (یعنی اصلاح یا تصحیح یک رأی)، رفع ابهام و اشکال از رأی، دستور اجرای حکم، و هر کار دیگری که نیاز به تصمیمگیری دوباره دارد، بر عهده همان شعبهای است که رأی قطعی را صادر کرده است.
به زبان سادهتر: اگر بعد از صدور رأی نهایی، لازم شود چیزی در آن اصلاح شود، ابهامش برطرف شود، یا دستور اجرا داده شود، این کار را همان شعبهای انجام میدهد که آن رأی را صادر کرده، نه شعبهای دیگر.