این ماده دربارهٔ شکایت از تصمیمات و اقدامات دستگاهها در دیوان عدالت اداری است. بر اساس آن، اگر تصمیم یا اقدام مورد شکایت باعث از بین رفتن یا آسیب دیدن حقوق اشخاص شده باشد، شعبهای که به پرونده رسیدگی میکند یکی از اینها را صادر میکند: حکم به نقض آن رأی، یا لغو اثر آن تصمیم و اقدام، یا الزام طرف شکایت به برگرداندن حقوقی که ضایع شده است.
تبصره این ماده به بعد از قطعی شدن حکم مربوط است. میگوید مرجعی که حکم علیه آن صادر شده، علاوه بر اجرای حکم، باید در موارد مشابهی که موضوعشان با حکم صادره یکی است، در تصمیمات و اقدامات بعدی خودش هم مفاد همان حکم را رعایت کند. این تکلیف یک شرط دارد: اینکه به تشخیص رئیس دیوان، رأی معارض قطعی با آن، توسط همان شعبه یا شعب دیگر صادر نشده باشد.