ماده ۱۰ صلاحیت و حدود اختیارات دیوان عدالت اداری را بیان میکند. بر اساس بند ۱، دیوان به شکایتها و اعتراضات اشخاص حقیقی یا حقوقی از تصمیمات و اقدامات واحدهای دولتی مانند وزارتخانهها، سازمانها، موسسات و شرکتهای دولتی، شهرداریها، سازمان تامین اجتماعی، تشکیلات و نهادهای انقلابی و موسسات وابسته به آنها، و نیز از تصمیمات و اقدامات ماموران این واحدها در امور مربوط به وظایفشان رسیدگی میکند.
بر اساس بند ۲، دیوان به اعتراض و شکایت از آراء و تصمیمات قطعی هیاتهای رسیدگی به تخلفات اداری و کمیسیونهایی مانند کمیسیونهای مالیاتی، هیات حلاختلاف کارگر و کارفرما و کمیسیون موضوع ماده (۱۰۰) قانون شهرداریها رسیدگی میکند، اما فقط از جهت نقض قوانین و مقررات یا مخالفت با آنها. بند ۳ هم رسیدگی به شکایات قضات و مشمولان قانون مدیریت خدمات کشوری و سایر مستخدمان واحدها و موسسات مذکور در بند ۱ و مستخدمان موسساتی که شمول این قانون نسبت به آنها محتاج ذکر نام است، اعم از لشکری و کشوری، از حیث تضییع حقوق استخدامی را مقرر میکند.
تبصرههای ماده هم چند محدودیت و شرط اضافه میکند: تبصره ۱ میگوید دعاوی مطالبه خسارت در صلاحیت دادگاه عمومی است، ولی اگر خسارت ناشی از تخلف در اجرای وظایف قانونی و اختصاصی یا ترک فعل از انجام وظایف مذکور از سوی واحدها یا دستگاههای بندهای ۱ و ۲ و ماموران آنها باشد، موضوع در دیوان مطرح میشود و شعبه دیوان ضمن احراز تخلف، به اصل مطالبه خسارت و تعیین خسارت وارده رسیدگی و حکم میدهد. تبصره ۲ میگوید تصمیمات و آراء دادگاهها و سایر مراجع قضائی دادگستری و نظامی و دادگاههای انتظامی قضات دادگستری و نیروهای مسلح قابل شکایت در دیوان نیست. تبصره ۳ میگوید شکایت از وقوع تخلف و عدم رعایت قوانین و مقررات در مراحل انعقاد قرارداد توسط دستگاههای اجرائی در صلاحیت شعب دیوان است، ولی رسیدگی به دعاوی ناشی از اجرای قرارداد میان طرفین در صلاحیت دیوان نیست.