این ماده دربارهٔ «مصوبه»هاست؛ یعنی تصمیمها یا مقرراتی که یک مقام یا مرجع صالح تصویب میکند. بر اساس این ماده، اگر رئیس قوه قضائیه یا رئیس دیوان عدالت اداری به هر شکلی بفهمند که یک مصوبه با شرع یا با قانون مخالف است، یا اینکه مقام تصویبکننده اصلاً اختیار تصویب چنین چیزی را نداشته، وظیفه دارند موضوع را در هیات عمومی دیوان مطرح کنند و بخواهند آن مصوبه باطل شود.
نکته مهم این است که این ماده فقط تکلیف این دو مقام را بیان میکند؛ یعنی راه شروع این کار، درخواست ابطال از سوی رئیس قوه قضائیه یا رئیس دیوان است و رسیدگی به آن در هیات عمومی انجام میشود.
این ماده تبصرهای ندارد و دربارهٔ جزئیات دیگر، مانند تشریفات رسیدگی یا نتیجهٔ تصمیم هیات عمومی، چیزی در همین متن گفته نشده است.