این ماده دربارهٔ اجرای حکمهای دیوان عدالت اداری است. بر اساس آن، «واحد اجرای احکام دیوان» باید کارهای لازم را برای اجرای حکمها انجام دهد. اگر شخص یا مرجعی که حکم علیه او صادر شده (محکومعلیه) از اجرای حکم قطعی سر باز بزند (استنکاف کند)، واحد اجرای احکام این موضوع را به رئیس دیوان گزارش میدهد. رئیس دیوان بیدرنگ پرونده را به شعبهای که آن رأی قطعی را صادر کرده ارجاع میدهد و آن شعبه باید خارج از نوبت (بدون رعایت ترتیب معمول پروندهها) به موضوع سر باز زدن رسیدگی کند، رأی لازم را بدهد و پرونده را برای کارهای بعدی به واحد اجرای احکام برگرداند.
تبصره ۱ میگوید اگر اجرای حکم نیاز به تصمیم یک شورا، هیات یا کمیسیون دو یا چند نفره داشته باشد و اعضای آن از اجرای حکم سر باز بزنند، همهٔ اعضایی که در مخالفت با حکم دیوان نقش مؤثر داشتهاند «مستنکف» (سر باز زننده) شناخته میشوند. تبصره ۲ میگوید رسیدگی به سر باز زدن از رأی هیات عمومی، کار شعبههای تجدیدنظر دیوان است. تبصره ۳ میگوید شعبهای که به این موضوع رسیدگی میکند، ابتدا شخص یا اشخاص سر باز زننده را احضار میکند و موضوع را برایشان توضیح میدهد و در هر حال اگر سر باز زدن احراز شود، مشمول حکم ماده (۱۱۲) این قانون میشوند؛ رعایت این ترتیب در رسیدگی به سایر موارد سر باز زدن، از جمله موارد مواد (۳۰)، (۳۹) و (۴۴) این قانون هم الزامی است. متن این ماده به این مواد ارجاع داده، اما محتوای آنها را بیان نکرده است.