این ماده میگوید وقتی پروندهای به شعبه تجدیدنظر دیوان عدالت اداری میرسد، این شعبه باید قرار صادرشده در مرحله قبل را بررسی کند. اگر ببیند آن قرار درست و مطابق قانون است، آن را تأیید میکند. اما اگر قرار را منطبق با هیچیک از مواردی که میشود قرار رد صادر کرد نداند، قرار را نقض میکند و پرونده را به همان شعبهای که قرار را صادر کرده بود برمیگرداند تا به اصل موضوع (رسیدگی ماهوی) رسیدگی کند.
تبصره ۱ میگوید شعبه بدوی باید از رأی شعبه تجدیدنظر پیروی کند، ولی اگر بعداً موضوع تازهای پیش بیاید که امکان رسیدگی به اصل موضوع را نباشد، میتواند قرار مناسب را صادر کند. تبصره ۲ دربارهٔ صلاحیت است: اگر شعبه تجدیدنظر ببیند رسیدگی به شکایت در صلاحیت مراجع قضائی دیگر است، قرار عدم صلاحیت میدهد و پرونده را به آن مرجع میفرستد؛ و اگر ببیند صلاحیت با مراجع غیرقضائی است، بسته به مورد قرار رد شکایت یا نقض رأی بدوی همراه با قرار رد شکایت صادر میکند و شاکی را به مرجع صالح راهنمایی میکند.