این ماده دربارهٔ مرحلهٔ اجرای حکم قطعی دیوان عدالت اداری است. اگر کسی که حکم علیه او صادر شده (محکومعلیه) در مرحلهٔ اجرا به مانع قانونی استناد کند، یا اجرای حکم عملاً امکانپذیر نباشد، دادرس اجرای احکام دیوان بررسی میکند که این جهات موجه است یا نه.
اگر دادرس اجرای احکام این جهات را موجه بداند، موضوع مانند اعاده دادرسی تلقی میشود و پرونده برای رسیدگی به همین جهات به شعبهای که رای قطعی را صادر کرده ارجاع میشود.
آن شعبه اگر وجود مانع قانونی یا ناممکن بودن اجرای حکم را تایید کند، رای مناسب صادر میکند: یا جبران خسارت را تعیین میکند یا جایگزینی برای آنچه در حکم آمده مشخص میکند. اگر تایید نکند، قرار رد صادر میکند و پرونده برای ادامهٔ کارهای اجرایی به واحد اجرای احکام دیوان برمیگردد. رای یا قرار صادرشده در این مرحله قطعی است.