این ماده دربارهٔ زمانی است که شعبهٔ دیوان عدالت اداری به شکایتی رسیدگی میکند و متوجه میشود که رسیدگی به آن شکایت در صلاحیت مراجع قضائی دیگر است. در این حالت، شعبه «قرار عدم صلاحیت» صادر میکند و پرونده را به همان مرجعی که صلاحیت دارد میفرستد. این قرار، قطعی است؛ یعنی با آن نمیتوان به شکل دیگری در همین موضوع اعتراض کرد.
حالت دوم زمانی است که شعبه معتقد باشد رسیدگی به شکایت در صلاحیت مراجع غیرقضائی است. در این صورت، شعبه «قرار رد شکایت» صادر میکند و شاکی را به مرجع صالح راهنمایی میکند. متن این ماده تبصرهای ندارد.