این ماده درباره رسیدگی خارج از نوبت در دیوان عدالت اداری است. بر اساس آن، اگر «ضرورت» وجود داشته باشد و رئیس دیوان یا رئیس شعبه این ضرورت را تشخیص دهد، پروندههای در حال رسیدگی در شعب دیوان و شعب تجدید نظر آن، خارج از نوبت رسیدگی میشوند.
یعنی بهجای اینکه پرونده بر اساس نوبت معمول بررسی شود، در شرایطی که این دو مقام تشخیص دهند، زودتر یا بدون رعایت نوبت به آن رسیدگی میشود. این متن تعریف دقیقی از «ضرورت» ارائه نکرده و معیار آن را هم مشخص نکرده است؛ فقط گفته تشخیص آن با رئیس دیوان یا رئیس شعبه است.
این ماده درباره پروندههای مطروحه در شعب دیوان و شعب تجدید نظر آن سخن میگوید و اشارهای به درخواست طرفین یا جزئیات دیگر نکرده است.