این ماده درباره «اعاده دادرسی» در دیوان عدالت اداری است. بر اساس آن، در مورد احکام قطعی میتوان دادخواست اعاده دادرسی تقدیم کرد، اما فقط به یکی از جهات ششگانهای که در بندهای الف تا ج آمده است.
بندهای این ماده به این موارد اشاره دارند: الف) حکم خارج از موضوع شکایت صادر شده باشد. ب) حکم بیشتر از خواسته صادر شده باشد. پ) در مفاد حکم تضاد وجود داشته باشد. ت) حکم با حکم دیگری در همان دعوی و بین همان طرفها که قبلاً همان شعبه یا شعبه دیگر صادر کرده متعارض باشد، بدون آن که سبب قانونی موجب این تعارض باشد. ث) حکم بر پایه اسنادی باشد که پس از صدور، جعلی بودن یا عدم اعتبار آنها به موجب حکم مراجع صالح قانونی ثابت شده باشد. ج) پس از صدور حکم، اسناد و دلایلی به دست آید که دلیل حقانیت درخواستکننده اعاده دادرسی باشد و ثابت شود این اسناد و دلایل در جریان دادرسی در اختیار او نبوده است.
در بند ت، عبارت «سبب قانونی» در همین متن توضیح داده نشده است.