این ماده دربارهٔ حالتی است که قبلاً یک «دستور موقت» صادر شده است. دستور موقت یعنی تصمیمی که تا روشن شدن نتیجهٔ پرونده، بهطور موقت اجرا میشود. طبق این ماده، اگر بعداً دلایلی پیدا شود که نشان دهد ادامهٔ اجرای این دستور دیگر ضروری نیست، مرجعی که به اصل دعوا (پروندهٔ اصلی) رسیدگی میکند، آن دستور موقت را لغو میکند.
برای این لغو، دو چیز لازم است: اول وجود دلایلی که نشان دهد ادامهٔ اجرا ضرورت ندارد، و دوم موافقت رئیس دیوان. یعنی مرجع رسیدگیکننده به تنهایی و بدون موافقت رئیس دیوان این کار را انجام نمیدهد.
این ماده فقط همین حکم را بیان میکند؛ مثلاً مشخص نمیکند چه کسی میتواند تقاضای لغو بدهد، با چه تشریفاتی این کار انجام میشود، یا «دستور موقت» در این قانون چه شرایطی دارد. متن به مادهٔ دیگری هم ارجاع نداده است.