این ماده دربارهٔ کار شعبهای از دیوان عدالت اداری است که به رای یا تصمیم مراجع ذکرشده در بند (۲) ماده (۱۰) این قانون رسیدگی میکند. شعبه چهار نوع اقدام میتواند انجام دهد: اگر رای اشکال قانونی نداشته باشد آن را تایید میکند؛ اگر اشتباه یا نقصی باشد که به اساس رای لطمه نزند، ضمن اصلاح، آن را ابرام (تایید و استوار) میکند. اگر دلیلی برای رسیدگی در آن مراجع نباشد، یا موضوع منتفی شده باشد، یا از مصادیق تخلف نباشد، رای را نقض بِلا ارجاع میکند. اگر مرجع رسیدگیکننده صلاحیت نداشته باشد، رای را نقض و مرجع صلاحیتدار را تعیین میکند و مرجع قبلی موظف است ظرف یک هفته موضوع را به مرجع صالح بفرستد. اگر نقص تحقیقات یا ایراد شکلی یا ماهوی موثری در رای باشد، با ذکر جهات و دلایل قانونی رای را نقض و موضوع را برای رسیدگی مجدد به همان مرجع اعلام میکند؛ آن مرجع باید حداکثر ظرف دو ماه با رعایت مفاد رای دیوان تصمیم یا رای بگیرد. اگر شاکی دوباره شکایت کند، پرونده به شعبه صادرکننده رای قطعی در دیوان ارجاع میشود؛ دیوان اگر رای را صحیح بداند تایید و اگر بر خلاف قوانین و مقررات بداند نقض و رای مقتضی صادر میکند. اگر نظر کارشناس لازم باشد، از کارشناسان رسمی دادگستری یا متخصصان و مشاوران موضوع ماده (۷) این قانون استفاده میکند.
اجرای این آرا اگر مربوط به بخش غیردولتی باشد یا مستلزم عملیات اجرایی در بخش غیردولتی باشد، از نظر تشریفات اجرا، شرایط صدور اجراییه، عملیات اجرایی و مرجع اجرای حکم تابع مقررات حاکم بر اجرای آرای هیاتها و کمیسیونهای مذکور است؛ در سایر موارد تابع مقررات نحوه اجرای احکام این قانون است.
تبصره ۱ میگوید پس از لازمالاجراء شدن این ماده، رسیدگی به همه پروندههای موضوع این ماده در شعب تجدیدنظر دیوان انجام میشود. تبصره ۲ میگوید اگر مهلت مقرر در بند (۴) رعایت نشود یا مرجع طرف شکایت در تصمیم بعدی مفاد رای دیوان را رعایت نکند و این کار مستند به عذر موجه یا دلایل قانونی نباشد، موجب اعمال مجازات مستنکف مطابق ماده (۱۱۲) این قانون نسبت به اعضای موثر در مخالفت با حکم دیوان میشود؛ رسیدگی به این تخلف با ارجاع رئیس دیوان در شعبه صادرکننده رای قطعی دیوان انجام میشود.