این ماده دربارهٔ کاری است که شعبه تجدیدنظر دیوان عدالت اداری هنگام بررسی رأی اولیه انجام میدهد. اگر شعبه تجدیدنظر ببیند که رأی اولیه فقط چند خطای ساده و ظاهری دارد — مثل اشتباه در نوشتن اعداد و ارقام، سهو قلم (یعنی لغزش قلم)، اشتباه در مشخصات طرفین پرونده، یا جا افتادن بخشی از خواستهای که در رأی به اثبات رسیده — و ایراد مهم دیگری در آن نبیند، همان رأی را اصلاح میکند و آن را تأیید میکند.
به زبان ساده: این ماده به شعبه تجدیدنظر اجازه میدهد اشکالات کوچک و شکلی رأی بدوی را خودش درست کند، به جای اینکه به خاطر آنها رأی را برگرداند یا نقض کند. در این حالت هم اصلاح انجام میشود و هم رأی تأیید میشود.
این ماده تبصرهای ندارد و متن آن به مادهٔ دیگری هم ارجاع نداده است.