این ماده دربارهٔ راهی است که دیوان عدالت اداری میتواند از چند رأی مشابه، یک «رویهٔ واحد» بسازد. شرط شروع این کار آن است که دربارهٔ یک موضوع واحد، دستکم پنج رأی مشابه از دو یا چند شعبهٔ دیوان صادر شده باشد. در این صورت رئیس دیوان میتواند موضوع را در هیات عمومی مطرح کند و بخواهد که همان تصمیم به موضوعات مشابه هم گسترش داده شود.
هیات عمومی دو حالت دارد: اگر رأیهای صادرشده را درست بداند، همانها را برای ایجاد رویه تصویب میکند؛ و اگر آنها را نادرست بداند، خودش رأی درست را صادر و اعلام میکند تا رویه شود. چنین رأیی برای شعب دیوان، مراجع اداری، و هیأتها و کمیسیونهایی که در بند (2) ماده (10) همین قانون آمدهاند لازمالاتباع است؛ همچنین برای هیأتهای تخصصی و هیأت عمومی در رسیدگی به ابطال مصوبات موضوع بند (1) ماده (12) این قانون، در ارتباط با همان موضوع، لازمالاتباع است.
این ماده به بند (2) ماده (10) و بند (1) ماده (12) همین قانون ارجاع داده است؛ محتوای آنها در این متن نیامده. همچنین در متن آمده که تبصرهٔ این ماده به موجب قانون اصلاح قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب 1402/2/10 حذف شده است.