این متن مربوط به قانون ثبت اسناد و املاک است و از سه بخش اصلی تشکیل شده: تشکیلات اداری ثبت، ثبت عمومی املاک، و ثبت اسناد و دفاتر اسناد رسمی. در بخش تشکیلات، گفته شده که در هر حوزه ابتدایی، بسته به اهمیت آن محل، یک اداره یا دایره ثبت اسناد و املاک تشکیل میشود و ممکن است شعبههایی داشته باشد. همچنین مدیران و نمایندگان ثبت، مسئولین دفاتر و صاحبان دفاتر اسناد رسمی فقط در محل مأموریت خود میتوانند وظایفشان را انجام دهند و اقدام خارج از آن محل اثر قانونی ندارد.
در بخش رسیدگیها، آمده که در هر اداره یا دایره ثبت، بر اساس بزرگی آن، یک یا چند «محقق ثبت» برای رسیدگی به اختلافات و اعتراضات ناشی از تقاضای ثبت املاک تعیین میشود. انتخاب این افراد از کارمندان استخدامشده در وزارت عدلیه و بر پایه یک نظامنامه است. اگر رأی محقق ثبت قابل استیناف باشد، مرجع استیناف محکمه بدایت است و رسیدگی تمیزی حکم آن طبق قوانین عمومی در محکمه استیناف انجام میشود. همچنین در محل هر دادگاه استان، هیأتی به نام «نظارت» برای رسیدگی به اختلافها و اشتباههای ثبتی تشکیل میشود.
در بخش ثبت عمومی، پیش از شروع کار باید محدوده و مرزهای منطقه و الزام ثبت املاک آن، با آگهی در روزنامهها در بازه ۳۰ روزه و ۳ نوبت به مردم اطلاع داده شود. کسانی که ملک را به عنوان مالک در تصرف دارند باید تا ۶۰ روز اظهارنامه بدهند و اداره ثبت موظف است حداکثر تا ۹۰ روز پس از نخستین آگهی، فهرست اظهارنامهدهندگان را آگهی کند. برای املاک «مجهولالمالک» مهلت دو ساله و اضافهپرداخت ۲۵ درصدی حقالثبت در نظر گرفته شده، با استثناهایی بر پایه ارزش ملک و نرخ ۱۰ درصد برای بخشی از ارزش، و در مورد اعیانی کشاورزان تنها حقالثبت معمولی گرفته میشود.
نکته مهم اینکه بخش عمدهای از جزئیات این متن به «نظامنامه وزارت عدلیه» یا به مادههای دیگر ارجاع داده شده و محتوای آنها در همین متن نیامده است. مثلاً تعریف دقیق «حوزه ابتدایی»، «اداره»، «دایره» و «شعبه»، مرجع تعیین محققین ثبت، و شرایط و ترتیب مراجعه ذینفعان به دفاتر املاک در همین متن روشن نشده است. همچنین در برخی جاها مانند تعبیر «وعده» یا حکم املاکی با ارزش بیش از بیست هزار ریال، متن مبهم است.