این ماده دربارهٔ املاکی است که قبل از اجرای این قانون با شرط خیار، شرط نذر، شرط وکالت، صلح یا هر عنوان دیگری همراه با حق استرداد به دیگری منتقل شدهاند. خواه مدت حق استرداد گذشته باشد یا نه، و خواه ملک دست انتقالدهنده باشد یا انتقالگیرنده، حق درخواست ثبت با انتقالدهنده است؛ مگر در سه موردی که در خود ماده آمده و اظهارنامه فقط از انتقالگیرنده پذیرفته میشود: ۱) حکم نهایی پیش از اجرای این قانون ملک را به مالکیت قطعی انتقالگیرنده داده باشد؛ ۲) انتقالدهنده بعد از پایان حق استرداد، کتباً مالکیت قطعی انتقالگیرنده را تأیید کرده باشد؛ ۳) در تاریخ اجرای قانون ۲۱ بهمن ۱۳۰۸ ملک در تصرف انتقالگیرنده بوده و دستکم پنج سال از پایان موعد حق استرداد گذشته باشد، با دو شرط مربوط به اعتراض نکردن انتقالدهنده و نبودن حکم قطعی تا ۲۸ دی ۱۳۱۲.
تبصره ۱ میگوید معاملات با حق استرداد، حتی اگر در ظاهر چنین نباشند، تابع مقررات معاملات با حق استرداد هستند؛ چه معامله فقط بین دو طرف باشد و چه برای تضمین حق استرداد اشخاص ثالثی وارد شده باشند. تبصره ۲ میگوید اگر انتقالدهنده تقاضای ثبت کند، باید حق انتقالگیرنده را در تقاضانامه بنویسد و این حق در اعلان با ذکر صریح نام طرف گفته میشود.