این متن دربارهٔ «اعیانی» است؛ یعنی ساختمانها و بناهایی که کشاورزان روی زمین زراعی متعلق به شخص دیگر ساخته یا دارند. بر اساس همین متن، اگر اصل آن ملک زراعی — چه از راه فروش و چه بهطور مستقل — «مجهولالمالک» اعلام شده باشد، کشاورزان میتوانند برای ثبت اعیانی خود درخواست بدهند و در این حالت فقط همان حقالثبت معمولی از آنها گرفته میشود و لازم نیست مبلغ اضافهای که در ماده ۱۳ اصلاحی گفته شده بپردازند؛ حتی اگر ارزش آن اعیانی بیشتر از دو هزار ریال باشد.
تبصره ۱ توضیح میدهد که منظور از «زارعین» همهٔ کسانی است که در زمینهای زراعی ساکناند، حتی اگر شغلشان کشاورزی نباشد؛ تنها کسی که از این تعریف بیرون است، مالک خود زمین (مالک اصل رقبه) است. تبصره ۲ هم میگوید املاکی که مجهولالمالک اعلام شدهاند یا در سال ۱۳۱۳ اعلام شوند، اگر تا پایان اسفند ۱۳۱۳ درخواست ثبتشان داده شود، از پرداخت آن وجه اضافه معافاند و فقط حقالثبت معمولی گرفته میشود.
نکتهٔ مهم: در خود همین متن، برای ماده و هر دو تبصرهٔ آن عبارت «منسوخ» همراه با تاریخ (۱۳۲۲/۰۳/۱۰ برای ماده و ۱۳۱۳/۰۳/۱۵ برای تبصرهها) نوشته شده است. همچنین در متن به «ماده ۱۳ اصلاحی» ارجاع داده شده، اما محتوای آن ماده در این متن نیامده است.