این ماده دربارهٔ حالتی است که طبق شرایطی که بین طرفین قرار شده و با اطلاع مراجع ثبت، یکی از دو طرف معامله را فسخ میکند یا کسی که تعهدی دارد تعهد خود را انجام میدهد، اما طرف مقابل حاضر نیست یا حاضر نمیشود.
در چنین حالتی، مراجع ثبت اول باید قبض صندوق اداره ثبت را ببینند که نشان میدهد مورد معامله به ودیعه گذاشته شده است؛ این کار در صورتی است که مورد معامله وجه نقد یا مال منقول دیگر باشد. در غیر این صورت، مراجع ثبت باید حقوق طرف مقابل را تأمین کنند. سپس مراتب را در دفتر قید میکنند و به طرف اخطار میدهند که حق خود را بگیرد و برای باطل کردن ثبت حاضر شود.
متن این ماده مشخص نمیکند که «تأمین حقوق طرف مقابل» دقیقاً چگونه انجام میشود و این بخش از متن مبهم است.