این متن، ماده ۹۷ قانون ثبت اسناد و املاک است که میگوید دو نوع اختلاف در جریان اجرای اسناد رسمی به یک «هیات» مرکب رسیدگی میشود: اول، اختلافهایی که دربارهٔ معنای خودِ سند رسمی و در نتیجهٔ اقدام برای اجرای آن پیش میآید؛ دوم، شکایتهایی که به نحوهٔ کار و اقدامات اجرایی ادارهٔ ثبت مربوط است. اعضای این هیات بر اساس متن، رئیس و مدعیالعموم محکمهٔ بدایت (دادگاه نخستین) بههمراه مدیر ثبت محل هستند.
بندهای بعدی این متن مشخص میکند این هیات در دو حالت خاص چگونه تشکیل میشود: اگر دستور اجرا را مدیری داده که محل مأموریتش در مقر محکمهٔ بدایت نیست، مدیر ثبتی که در مقر همان محکمه مأمور است در هیات عضو میشود؛ یعنی هیات در حوزهٔ همان محکمهای تشکیل میشود که اجرا در آن جریان دارد. همچنین اگر اجرای سند رسمی از یک حوزهٔ ثبتی به حوزهٔ دیگر «احاله» (منتقل) شده باشد، برای اختلافهای مربوط به معنای سند، هیات از مدیر ثبتی که دستور اجرا را صادر کرده و رئیس و مدعیالعموم همان محل تشکیل میشود، ولی برای شکایتهای مربوط به نحوهٔ عمل و اقدامات اجرایی، هیات از مدیر ثبت و رئیس و مدعیالعموم محلی تشکیل میشود که اقدامات اجرایی در آن حوزه انجام میشود.
در ابتدای همین متن عبارت «منسوخ ۱۳۱۶/۰۳/۱۵» نوشته شده است؛ من فقط همین را از متن نقل میکنم و دربارهٔ وضعیت اعتبار یا آثار آن اظهارنظر نمیکنم. متن به موادی ارجاع نداده است، اما برخی اصطلاحات آن مانند «محکمهٔ بدایت» و «مدعیالعموم» اصطلاحات قدیمی است و در متن توضیح بیشتری دربارهشان نیامده.