این قانون دربارهٔ مبارزه با قاچاق کالا و ارز است. ماده ۱ تعریفها را مشخص میکند و میگوید قاچاق کالا و ارز یعنی نقض تشریفات قانونی ورود و خروج کالا و ارز که در این قانون یا قوانین دیگر قاچاق شناخته شده و مجازات دارد؛ چه در مبادی ورودی کشف شود و چه در هر نقطه دیگر کشور. ماده ۲ نمونههایی از قاچاق کالا را میآورد و ماده ۲ مکرر کارهایی را که قاچاق ارز محسوب میشود توضیح میدهد.
برای پیشگیری و سیاستگذاری، ماده ۳ ستاد مرکزی مبارزه با قاچاق کالا و ارز را با حضور وزیران، نمایندگان مجلس، رؤسای برخی سازمانها و نمایندهٔ رئیس قوه قضائیه پیشبینی میکند. ریاست ستاد با رئیسجمهور یا نمایندهٔ ویژه اوست و تصمیمهایش پس از امضا با رعایت اصل ۱۲۷ قانون اساسی لازمالاجراست. در استانها هم کمیسیونی به ریاست استاندار زیر نظر ستاد تشکیل میشود. ماده ۴ امکان تشکیل کارگروههای کارشناسی زیر نظر ستاد را میگوید.
ماده ۵ دولت را مکلف میکند برای پیشگیری و شناسایی نظاممند قاچاق، سامانههای الکترونیکی و هوشمند نظارت بر واردات، صادرات، حمل، نگهداری و مبادله کالا و ارز ایجاد کند. در همین ماده برای برخی تخلفات مجازاتهایی مثل محرومیت از اشتغال تا یک سال، ممنوعیت از فعالیت تجاری تا شش ماه، حبس شش ماه تا دو سال و انفصال موقت شش ماه تا دو سال ذکر شده است. ماده ۶ وظایفی برای وزارت صنعت، معدن و تجارت، گمرک و سایر دستگاهها در یکپارچهسازی اطلاعات، تجهیز مبادی، سامانه اعتبارسنجی و شناسهدار کردن انبارها تعیین میکند. این قانون به اشخاص حقیقی و حقوقی درگیر در تجارت و ارز و نیز دستگاههای اجرایی مربوط است. متن در برخی جاها به مواد دیگر ارجاع داده، بدون اینکه محتوای آنها را بگوید.