این ماده میگوید در برخی پروندههای قاچاق — یعنی پروندههایی که کالای قاچاقی آن ممنوع است، یا قاچاق سازمانیافته یا حرفهای است، یا ارزش کالا و ارز قاچاق کشفشده بیش از یکصد میلیون ریال است — مرجع رسیدگی (دادگاهی که پرونده را بررسی میکند) باید دستور بدهد اموال متعلق به متهم شناسایی و توقیف شود.
میزان توقیف محدود است: فقط تا اندازهٔ جزای نقدی احتمالی. یعنی قرار نیست همهٔ اموال متهم بهطور بیحساب توقیف شود، بلکه تا سقفی که احتمال میرود بهعنوان جریمهٔ نقدی تعیین شود. برای پیدا کردن این اموال، مرجع رسیدگی میتواند از راههای مناسب اقدام کند؛ متن قانون چند نمونه را نام برده است: استعلام از ادارات ثبت اسناد، املاک، مخابرات، بانکها و سازمان بورس و اوراق بهادار.
همچنین مراجعی که از آنها استعلام میشود موظفاند ظرف پنج روز پاسخ لازم را به مرجع رسیدگی بدهند. متن این ماده شامل تبصره نیست. اینکه این ماده اکنون معتبر است یا تغییر کرده، از همین متن قابل تشخیص نیست.