این ماده دربارهٔ کالای قاچاق یا ارز کشفشدهای است که موضوع ماده (۱۸) این قانون باشد و ارزش آن بر اساس تشخیص اولیهٔ دستگاه کاشف، پنجاه میلیون ریال یا کمتر باشد. در چنین حالتی، موضوع در صورتجلسهٔ کشف نوشته میشود و این صورتجلسه به امضای متهم میرسد؛ اگر متهم امضا نکند، این امتناع در همان صورتجلسه ثبت میشود. سپس کالا ضبط و همراه صورتجلسه به سازمان جمعآوری و فروش اموال تملیکی تحویل داده میشود، و ارز کشفشده به حسابی که بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران مشخص کرده واریز میگردد. رونوشتی از اوراق هم به متهم ابلاغ میشود.
تبصرهٔ ۱ میگوید صاحب کالا یا ارز میتواند ظرف ده روز از تاریخ ابلاغ، در ادارهٔ تعزیرات حکومتی شهرستان محل کشف به این تصمیم اعتراض کند و تا تعیین تکلیف قطعی از سوی سازمان تعزیرات حکومتی، باید عین کالا نگهداری شود. تبصرهٔ ۲ مقرر میکند اگر مرتکب این موضوع برای مرتبهٔ سوم و بالاتر تکرار کند، علاوه بر ضبط کالا یا ارز، به جریمهٔ نقدی موضوع ماده (۱۸) این قانون محکوم میشود (متن این ماده در اینجا نیامده و فقط به آن ارجاع شده است). تبصرهٔ ۳ هم میگوید به کشفیات این ماده، حقالکشف یا پاداش تعلق نمیگیرد.