این ماده دربارهٔ شناسایی و رهگیری کالاهای خارجی وارداتی است. بر اساس آن، برای ترخیص کالای تجاری از گمرک، واردکننده باید گواهیهای مربوط به «شناسه کالا» و «شناسه رهگیری» را ارائه کند و گمرک این گواهیها و شمارهٔ شناسهها را ثبت نماید. هدف این است که کالای واردشدهٔ قانونی از کالای قاچاق یا کالای بدون مجوز لازم (مانند کالای جعلی، تقلبی، غیربهداشتی و غیراستاندارد) قابل تشخیص باشد.
همچنین توزیع و فروش کالاهای وارداتی در سطح خردهفروشی منوط به نصب این دو شناسه است و اگر این کار انجام نشود، آن کالاها قاچاق محسوب میشوند.
تبصره ۱ وزارت صنعت، معدن و تجارت را مکلف کرده با همکاری دستگاههای تخصصی، سامانهای برای شناسایی و رهگیری کالا از زمان ورود تا سطح عرضه ایجاد کند و امکان استفادهٔ دستگاههای مرتبط را از آن فراهم آورد. تبصره ۲ میگوید کالاهایی که با معافیتهای قانونی مثل ملوانی و تعاونی مرزنشینی وارد شدهاند نیز برای توزیع و فروش در هر نقطهٔ کشور باید این دو شناسه را داشته باشند و تشریفات قانونیشان با رعایت ماده (۹) قانون ساماندهی مبادلات مرزی مصوب ۶/۷/۱۳۸۴ و ماده (۱۲۰) قانون امور گمرکی مصوب ۲۲/۸/۱۳۹۰ انجام میشود (این ماده فقط به این دو ماده ارجاع داده و محتوای آنها را بیان نکرده است). تبصره ۳ میگوید آئیننامهٔ اجرائی این ماده با همکاری ستاد و دستگاههای اجرائی عضو آن، با در نظر گرفتن زمانبندی، اولویت کالایی، روش نصب شناسهها و نحوهٔ تخصیص نیازهای فنی هر دستگاه، ظرف سه ماه تهیه و به تصویب هیأت وزیران میرسد.