این قانون دربارهٔ حمایت از اطفال و نوجوانان است. بر اساس متن، همهٔ کسانی که به هجده سال تمام شمسی نرسیدهاند مشمول آن هستند. ماده ۱ اصطلاحهایی مثل طفل، نوجوان، بیتوجهی و سهلانگاری، سوء رفتار، بهرهکشی اقتصادی، معامله، فحشاء، هرزهنگاری، مبتذل، مستهجن و خطر شدید و قریبالوقوع را تعریف میکند. ماده ۳ هم فهرست وضعیتهایی را میآورد که طفل یا نوجوان را در معرض آسیب قرار میدهد و «وضعیت مخاطرهآمیز» شمرده میشود.
از نظر تشکیلات، در قوه قضائیه دفتری به نام دفتر حمایت از اطفال و نوجوانان تشکیل میشود و در هر استان واحدی دارد. در شهرستانها هم اگر رئیس قوه قضائیه تشخیص بدهد، ساختاری زیر نظر دادستان ساخته میشود که کارهایی مثل ورود فوری در خطر شدید، مشاوره و کمک حقوقی، تشکیل پرونده شخصیت، معرفی به بهزیستی و نهادهای مربوط، تهیه گزارش و درخواست اقدام حمایتی و قضائی، نظارت بر اجرای رأیها و پیگیری وضعیت کودک را انجام میدهد. تا تشکیل این ساختار، وظایف به دادیار آموزشدیده زیر نظارت دادستان یا رئیس حوزه قضائی بخش سپرده شده است. ماده ۶ هم وظایفی برای دستگاههایی مانند بهزیستی، نیروی انتظامی، زندانها، وزارت کشور، کار و رفاه، بهداشت، آموزش و پرورش و صدا و سیما تعیین میکند.
بخش جرائم و مجازاتها شامل مواردی مثل جلوگیری از تحصیل توسط والدین یا سرپرستان، وادار کردن کودک به فرار از خانه یا مدرسه یا ترک تحصیل، بیتوجهی و سهلانگاری اشخاص غیر از والدین، آزار و سوء استفاده جنسی، معامله طفل یا نوجوان، قاچاق آنها، و انتقال، خرید، فروش یا قاچاق اعضا و اجزای بدن آنها است. برای بسیاری از اینها به درجههای پنج، شش، هفت یا هشت قانون مجازات اسلامی ارجاع شده و متن مقدار یا مدت این درجهها را نگفته است. در برخی مواد هم استثناها، احکام خاص والدین، واسطهها یا کارکنان نهادهای حکومتی و پزشکان بیان شده است.