این ماده دربارهٔ زمانی است که برای حمایت از یک طفل یا نوجوانِ در معرض خطر یا بزهدیده لازم باشد تصمیمی گرفته شود؛ تصمیمهایی مثل حضانت، ولایت، قیمومت، سرپرستی، ملاقات، عزل ولی قهری، سپردن کودک به خانواده جایگزین یا مراکز بهزیستی و نهادهای اجتماعی، تربیتی، درمانی یا بازپروری، نگهداری در مکانی مطمئن و امن، یا سپردن موقت کودک به شخص مورد اطمینان دادگاه. در چنین حالتی دادستان گزارشی از وضعیت طفل یا نوجوان و دلایل ضرورت این اقدامات تهیه میکند و آن را به دادگاه خانواده میفرستد.
تبصره ۱ میگوید اگر پرونده در دادسرا مختومه شود، این باعث نمیشود که دادستان از انجام این وظیفه باز بماند. تبصره ۲ هم میگوید اگر دادگاه، خودش یا با درخواست دادستان، این اقدامات را فوری بداند، پیش از ورود به ماهیت دعوی و بدون گرفتن تأمین، دستور موقت صادر میکند و این دستور فوری اجرا میشود.