این ماده میگوید در سه حالت، مرتکب جرم به مجازاتی بیش از میانگین حداقل و حداکثر تا حداکثر مجازات مقرر قانونی محکوم میشود؛ یعنی مجازات در محدودهای بالاتر از میانگین حداقل و حداکثر و تا سقف حداکثر قانونی تعیین میشود.
حالت اول (بند الف): مرتکب جرائم موضوع مواد ۱۰، ۱۱، ۱۲ و ۱۳ این قانون، کسی باشد که سمت ولایت، وصایت، قیمومت یا سرپرستی دارد یا به هر نحو مراقبت و نگهداری از طفل و نوجوان بر عهده او است. حالت دوم (بند ب): مرتکب از کمتوانی ذهنی یا جسمی طفل و نوجوان در جرائم موضوع مواد ۸ تا ۱۶ این قانون سوء استفاده کرده باشد. حالت سوم (بند پ): مرتکب به صورت مکرر مرتکب جرم علیه طفل و نوجوان شده باشد.
این ماده به مواد دیگر ارجاع داده است و محتوای آن مواد در همین متن نیامده؛ همچنین در متنی که داده شده تبصرهای برای این ماده ذکر نشده است.