این ماده یک قاعدهٔ کلی و مهم را بیان میکند: هر جا طبق این قانون برای حمایت از یک طفل (کودک) یا نوجوان تصمیم یا اقدامی گرفته میشود، باید از میان راههای ممکن، آن راهی انتخاب شود که باعث نشود کودک یا نوجوان از خانوادهاش جدا شود یا ارتباطش با خانواده قطع گردد.
به زبان سادهتر، جدا کردن کودک از خانواده آخرین گزینه است و تصمیمگیرنده باید اول سراغ راههایی برود که کودک در کنار خانواده بماند و پیوندش با آنها حفظ شود.
این ماده فقط یک اولویت و جهتگیری کلی تعیین میکند و خودش جزئیات انواع تدابیر حمایتی را نگفته است.