این ماده به کار مددکاران اجتماعی بهزیستی میپردازد. وقتی آنها از یک «وضعیت مخاطرهآمیز» باخبر میشوند — یعنی همان وضعیتی که در ماده (۳) همین قانون آمده و متن آن ماده در اینجا نیامده است — باید بسته به اینکه موضوع چه اقتضا میکند، تحقیقات و اقدامهای لازم را انجام دهند. این ماده دو راه برای این کار مشخص کرده است.
راه اول (بند الف): دعوت کردن از والدین، اولیا، سرپرستان قانونی یا دیگر افراد مرتبط با کودک یا نوجوان؛ و اگر لازم بود، دعوت از خود کودک یا نوجوان به همراه آنها. راه دوم (بند ب): رفتن به محل زندگی، محل کار و محل تحصیل کودک یا نوجوان یا جاهای مرتبط دیگر؛ در صورتی که نیاز باشد، همراه با ضابطان دادگستری.
تبصرهٔ ماده یک محدودیت و یک تکلیف اضافه میکند: پرسشها و تحقیقات باید فقط به همان موضوع مورد بررسی محدود بماند، و باید تدابیر و اقدامهای کافی برای جلوگیری از انتشار و افشای اطلاعات انجام شود.