این متن مربوط به قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1400/03/02 است و فهرست فصلهای آن از تعاریف و کلیات تا جریمهها، تخصیص و توزیع مالیات و سایر مقررات را نشان میدهد. ماده ۱ اصطلاحهای کلیدی مثل عرضه، واردات، صادرات، مالیات و عوارض فروش و خرید، اعتبار مالیاتی، مودی، دوره مالیاتی سهماهه، معافیت و سازمان را تعریف میکند و دو اصطلاح را به قانون پایانههای فروشگاهی و سامانه مودیان و قانون مالیاتهای مستقیم ارجاع میدهد. ماده ۲ عرضه کالا و خدمات در ایران، واردات و صادرات را تابع مقررات این قانون میداند و درباره خرید برای مصرف شخصی، استفاده شغلی و معاوضه حکم دارد.
درباره ماخذ، نرخ و نحوه محاسبه، ماده ۳ زمان تعلق مالیات و عوارض را تاریخ صدور صورتحساب مطابق مقررات میداند و قبوض آب، برق، گاز و مخابرات را در حکم صورتحساب میشناسد. ماده ۴ مهلت پرداخت را حداکثر پایان ماه بعد از دوره مالیاتی تعیین میکند و میگوید مودی ابتدا اعتبار مالیاتی را کسر میکند. تبصرههای این ماده به نقدی بودن فرضی معاملات، ثبت نسیه در سامانه مودیان، معاملات غیرنقدی، کارفرمایان و واردات خدمت میپردازند. ماده ۵ پایه محاسبه برای اعضای سامانه مودیان را مبلغ صورتحساب الکترونیکی و برای غیرعضوها و مودیان متخلف موضوع ماده (۹) قانون پایانهها را ارزش روز تعیین میکند و فهرستی از موارد خارج از پایه محاسبه میآورد. ماده ۶ پایه واردات را ارزش گمرکی موضوع ماده ۱۴ قانون امور گمرکی بههمراه حقوق ورودی میداند و میگوید مالیات و عوارض واردات جزء حقوق ورودی حساب نمیشود. ماده ۷ نرخ مالیات و عوارض را ۹ درصد و برای کالاهای خاص موضوع ماده ۲۶ نرخ همان ماده را مقرر میکند.
ماده ۸ درباره اعتبار مالیاتی است: مالیات و عوارض خرید برای فعالیت اقتصادی از مالیات و عوارض فروش کسر میشود؛ مازاد به دورههای بعد منتقل میشود و در صورت درخواست مودی، سازمان باید حداکثر تا یک ماه از ثبت درخواست آن را از وصولیهای جاری بپردازد، وگرنه خسارت دو درصد در ماه نسبت به مبلغ قابل استرداد و مدت تأخیر پرداخت میشود. این ماده به مجازات بند «د» ماده (۹) قانون رسیدگی به تخلفات اداری ارجاع میدهد. هشت تبصره آن درباره عدم استرداد برخی خریدها، وضعیت مودیان معاف یا مشمول، ماشینآلات خطوط تولید، هزینه قابل قبول، واحدهای تولیدی یا معدنی قبل از بهرهبرداری، شهرداریها و دهیاریها، و استرداد مالیات سفارتخانهها و سازمانهای بینالمللی است.