این ماده ۵۰ قانون مالیات بر ارزش افزوده میگوید متنی که در ادامه آمده، جایگزین ماده ۲۴۴ قانون مالیاتهای مستقیم و تبصرههای آن میشود و به این قانون هم تسری مییابد. بر اساس آن، مرجع رسیدگی به همه اختلافهای مالیاتی، جز مواردی که در همین قانون مرجع دیگری پیشبینی شده، هیات حل اختلافات مالیاتی است. هر هیات از سه عضو تشکیل میشود: نماینده سازمان امور مالیاتی کشور، یک قاضی بازنشسته یا حقوقدان مطلع در امور مالیاتی با شرط وثاقت و امانت به درخواست سازمان و انتخاب رئیس کل دادگستری استان، و یک نماینده از مراجع فهرستشده در بند (۳) که برای مدت سه سال منصوب میشود. مودی همزمان با اعتراض، یکی از مراجع بند (۳) را بهعنوان نماینده خود معرفی میکند؛ اگر برگ تشخیص قانوناً ابلاغ شده باشد و مودی در مهلت قانونی انتخاب نکند، نماینده با توجه به نوع فعالیت یا موضوع مالیات و با رعایت تبصره (۵) انتخاب میشود.
تبصرهها جزئیات را بیان میکنند: جلسه با حضور هر سه عضو رسمی است و رای با اکثریت آراء قطعی و لازمالاجراء است، ولی نظر اقلیت باید در متن رای قید گردد. هیاتها استقلال کامل دارند و فقط اداره امور دبیرخانهای و تشکیل جلسات به عهده سازمان امور مالیاتی است. انشای رای توسط نماینده بند (۲)، در همان جلسه یا حداکثر ظرف سه روز کاری پس از برگزاری جلسه، با امضای تمامی اعضا انجام میشود. مودی یا نماینده قانونیاش مجاز به حضور کامل در جلسه و ارائه دفاعیات کتبی یا شفاهی است؛ اظهارات شفاهی باید در صورتجلسه قید و به امضای وی برسد. سازمان نیز مکلف است فرآیند برگزاری جلسات هیات را مستندسازی کند.
تبصرههای دیگر درباره حقالزحمه اعضای بندهای (۲) و (۳)، پذیرش و دعوت نمایندگان، سامانه متمرکز اسامی و انتخاب تصادفی افراد، دسترسی اعضای هیات و مودی به پرونده حداقل یک هفته قبل از جلسه، لغو حکم عضوی که در جلسات غیبت میکند و معرفی جایگزین، ایجاد مرکز دادرسی مالیاتی و واحدهای دادرسی مالیاتی مستقل در استانها، انجام امور از طریق سامانه مودیان پس از استقرار آن، و ممنوعیت عضویت همزمان در فهرست نمایندگان بندهای (۲) و (۳) است.