این ماده میگوید سازمان مکلف است از خروج هر مسافر ایرانی، بهجز موارد تبصره ۱، از مرزهای هوایی، دریایی و زمینی مالیات بگیرد و آن را به حساب درآمد عمومی نزد خزانهداری کل کشور واریز کند. در همین متن مشخص نشده که مقصود از «سازمان» کدام سازمان است. میزان این مالیات در قوانین بودجه سنواتی پیشبینی میشود.
تبصره ۱ گروههای زیادی را از پرداخت این مالیات مستثنی کرده است: دارندگان گذرنامههای سیاسی و خدمت، خدمه وسایل نقلیه عمومی زمینی و دریایی و خطوط پروازی، دانشجویان شاغل به تحصیل در خارج از کشور (دارندگان اجازه خروج دانشجویی)، بیمارانی که با مجوز شورای پزشکی برای درمان به خارج اعزام میشوند، دارندگان پروانه گذر مرزی و مرزنشینان، جانبازان انقلاب اسلامی که برای معالجه به کشورهای دیگر اعزام میشوند، زائران ایرانی که در ایام اربعین حسینی(ع) به مقصد عراق خارج میشوند، و ایرانیان مقیم خارج از کشور که دارای کارنامه شغلی از وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی هستند.
تبصره ۲ میگوید گردشگران و ساکنان دائم یا موقت مناطق آزاد تجاری-صنعتی که فقط از مبدأ همان مناطق آزاد به خارج از کشور میروند، مشمول عوارض خروج از کشور موضوع قانون چگونگی اداره مناطق آزاد تجاری-صنعتی مصوب 1372/6/7 با اصلاحات و الحاقات بعدی و آییننامههای اجرایی مربوط میشوند. تبصره ۳ هم نیروی انتظامی را موظف کرده پرداخت این مالیات را به روشی که سازمان تعیین میکند کنترل کند و از خروج مسافرانی که آن را پرداخت نکردهاند جلوگیری کند.