این ماده میگوید از زمانی که این قانون لازمالاجراء شود، احکام مربوط به مالیات و عوارض در قوانین فهرستشده «نسخ» میشود؛ یعنی آن احکام لغو/بیاعتبار میشوند. فهرست شامل ۵ مورد است: قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب ۱۳۸۷/۲/۱۷ با اصلاحات و الحاقات بعدی؛ بخشهایی از قانون برنامه پنجساله ششم توسعه؛ ماده ۶۹ قانون الحاق برخی مواد به قانون تنظیم بخشی از مقررات مالی دولت (۲)؛ احکام ماده ۳۴ قانون رفع موانع تولید رقابتپذیر و ارتقای نظام مالی کشور در خصوص مالیات بر ارزش افزوده؛ و مواد ۱۸ و ۴۷ قانون اصلاح نظام صنفی کشور.
در بند ۱ چند مورد از نسخ مستثنا شده است: حکم ماده ۲۸ قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب ۱۳۸۷ نسبت به جامعه مشاوران رسمی مالیاتی ایران، ماده ۵۰ آن قانون و تبصرههای ذیل آن، و تبصره ۱ ماده ۳۹ آن قانون نسبت به عوارض موضوع بند ۲ ماده ۳۸ این قانون. بنابراین طبق همین متن، همه بخشهای قانون قدیم مالیات بر ارزش افزوده نسخ نمیشود.
این ماده خودش در متن، تبصره جداگانهای ندارد. همچنین متن فقط به این قوانین و بخشها ارجاع داده و دربارهٔ محتوای آنها یا اینکه بعداً تغییر کردهاند چیزی نمیگوید.