این قانون، بر اساس ماده ۱، مجموعه اصول و قواعدی است برای مبادله آسان و ایمن اطلاعات در واسطههای الکترونیکی و با استفاده از سیستمهای ارتباطی جدید. ماده ۲ اصطلاحهای پایهای مانند «داده پیام»، «اصلساز»، «مخاطب»، «سیستم اطلاعاتی مطمئن»، «امضای الکترونیکی»، «مصرفکننده» و «تامینکننده» را تعریف میکند. این قانون به کسانی مربوط است که در فضای الکترونیکی پیام، سند، امضا، معامله یا تبادل اطلاعات دارند.
در مواد ۱ تا ۱۹ احکامی درباره نوشته، امضا، اصل اطلاعات، امضای الکترونیکی مطمئن، سابقه الکترونیکی مطمئن، ارزش اثباتی داده پیام، انکار و تردید، ارجاع در داده پیام، انتساب داده پیام و ارسال آن آمده است. برای نمونه، در مواردی که قانون نوشته یا امضا لازم بداند، داده پیام و امضای الکترونیکی پذیرفته میشود، با استثناهایی مانند اسناد مالکیت اموال غیرمنقول، فروش مواد دارویی به مصرفکنندگان نهایی و اعلام، اخطار یا هشدارهای خاص.
فهرست بخشها نشان میدهد این قانون علاوه بر این، بابهایی درباره دفاتر خدمات صدور گواهی الکترونیکی، حمایت از مصرفکننده، قواعد تبلیغ، حمایت از دادههای شخصی، حقوق مؤلف، اسرار تجاری، علائم تجاری، جرایم و مجازاتها، جبران خسارت و متفرقه دارد. متن ارائهشده فقط مادههای ۱ تا ۱۹ را توضیح میدهد و درباره جزئیات بابهای دیگر یا معتبر بودن، اصلاح یا نسخ این قانون چیزی نمیگوید.