این ماده راهنمای قضات است برای زمانی که در «باب اول» این قانون (یعنی فصلهای مربوط به مقررات عمومی) یا مطلبی گفته نشده (سکوت) یا مطلبی مبهم و نامشخص است. در چنین حالتی، دادگاهها باید بر پایهٔ سایر قوانین تصویبشدهٔ کشور قضاوت کنند.
نکتهٔ مهم این است که این قضاوت نباید خارج از چارچوب همین قانون باشد؛ یعنی قاضی باید فصلها و مادههای همین قانون را هم در نظر بگیرد و در همان مسیر حرکت کند.
این ماده فقط دربارهٔ باب اول این قانون حرف میزند و دربارهٔ سایر بابها یا دربارهٔ اینکه این قانون هنوز معتبر است یا نه، چیزی نمیگوید.