این ماده یک محدودیت برای «اماره» وضع میکند. اماره یعنی یک فرض قانونی که بدون نیاز به اثبات، یک موضوع را محققشده فرض میکند. طبق این ماده، اگر فرض شود که یک «دادهپیام» به دست گیرنده رسیده است، این فرض فقط دربارهٔ خودِ رسیدن پیام است و نمیتوان از آن نتیجه گرفت که گیرنده از محتوای آن پیام آگاه شده یا آن را پذیرفته است.
به بیان ساده، «رسیدن پیام» و «مضمون پیام» دو موضوع جدا از هماند؛ فرض قانونی دربارهٔ اولی، به دومی سرایت نمیکند.
این ماده در متن ارائهشده تبصرهای ندارد. همچنین این متن «دادهپیام» را تعریف نکرده و تعریف آن در همین ماده نیامده است.