این ماده میگوید برای اینکه یک امضای الکترونیکی «مطمئن» حساب شود، باید چهار شرط را با هم داشته باشد: نسبت به امضاکننده منحصربهفرد باشد؛ هویت امضاکننده «داده پیام» را معلوم کند؛ به وسیله خود امضاکننده یا تحت اراده انحصاری او صادر شده باشد؛ و به داده پیام طوری متصل شود که هر تغییری در آن داده پیام قابل تشخیص و کشف باشد.
به بیان ساده، امضای الکترونیکی مطمئن فقط یک علامت ساده نیست؛ باید نشان دهد چه کسی آن را صادر کرده، فقط مربوط به همان شخص باشد، با اراده خودش یا تحت اراده انحصاری او باشد، و اگر بعداً متن داده پیام عوض شود، آن تغییر قابل کشف باشد.