ماده ۲ این قانون فقط اصطلاحهای پایهای را تعریف میکند که در قانون تجارت الکترونیکی به کار میروند. این تعریفها شامل «داده پیام»، «اصلساز»، «مخاطب»، «تمامیت داده پیام»، «سیستم رایانهای»، «سیستم اطلاعاتی»، «سیستم اطلاعاتی مطمئن»، «رویه ایمن»، «امضای الکترونیکی»، «امضای الکترونیکی مطمئن»، «امضا کننده»، «شخص»، «معقول»، «مصرف کننده»، «تامین کننده»، «وسائل ارتباط از راه دور»، «عقد از راه دور»، «واسط با دوام» و «داده پیامهای شخصی» است.
در بخش «ارجاع در داده پیام»، متن به ماده (۱۸) این قانون ارجاع داده است. در بخش «امضای الکترونیکی مطمئن» هم متن میگوید مطابق با ماده (۱۰) این قانون است. این ماده خودش دربارهٔ محتوای آن دو ماده چیزی نمیگوید و فقط ارجاع میدهد.
این ماده بهخودیخود حکم، مجازات یا شرط عملی خاصی تعیین نمیکند و بیشتر نقش تعریف واژهها را دارد تا خواننده بفهمد در ادامه قانون، این اصطلاحها چه معنایی دارند.