این ماده دربارهٔ حالتی است که «تامینکننده» (فروشنده یا عرضهکنندهٔ خدمت) در جریان معامله نمیتواند به تعهد خود عمل کند، چون کالا موجود نیست یا اجرای آن خدمت ممکن نیست. در این حالت باید مبلغی را که گرفته، فوراً به «مخاطب» (طرف مقابل معامله) برگرداند.
اما یک استثنا هم دارد: اگر معامله از نوع «بیع کلی» باشد یا تعهدی باشد که هیچوقت وفای به آن غیرممکن نمیشود، و طرف مقابل هم حاضر باشد تا فراهم شدن کالا یا اجرای تعهد صبر کند، دیگر بازگرداندن فوری پول لازم نیست. توجه کنید که متن، «بیع کلی» را توضیح نداده و این بخش برای خوانندهٔ غیرحقوقدان تا حدی مبهم است.
نکتهٔ آخر دربارهٔ سوءنیت است: اگر معلوم شود تامینکننده از همان ابتدا میدانسته که نمیتواند به تعهدش عمل کند، باید هم پول دریافتی را برگرداند و هم به بیشترین مجازاتی که در این قانون گفته شده محکوم میشود. خود متن مقدار یا نوع آن مجازات را مشخص نکرده است.