این متن قانون بیمه، قرارداد بیمه را معرفی میکند: بیمهگر در ازای گرفتن حق بیمه از بیمهگذار متعهد میشود در صورت وقوع حادثه، خسارت را جبران کند یا مبلغ مشخصی بپردازد. قرارداد بیمه و شرطهای آن باید در سند نوشتهشدهای به نام بیمهنامه ثبت شود و بیمهنامه باید هفت موضوع مشخص را صریح و روشن بنویسد؛ از جمله تاریخ قرارداد، نام بیمهگر و بیمهگذار، موضوع بیمه، خطر، زمان شروع و پایان، حق بیمه و میزان تعهد بیمهگر.
موضوع بیمه میتواند مال (شامل عین، منفعت، حق مالی و مسئولیت حقوقی) یا حادثه یا خطر باشد، به شرط داشتن نفع. بیمهگذار میتواند مالک یا نماینده یا مسئول حفظ مال باشد. مقرراتی درباره بیمه کردن مال توسط طلبکار دارای وثیقه، ممنوعیت دوباره بیمه کردن همان مال برای همان شخص و همان خطر، و امکان بیمه کردن باقی قیمت مال در صورتی که کمتر از ارزش واقعی بیمه شده باشد، آمده است. در حالت بیمه کمتر از ارزش واقعی، خسارت به تناسب مبلغ بیمهشده با قیمت واقعی پرداخت میشود.
متن به تخلفها و وظیفهها هم پرداخته است: اگر بیمهگذار عمداً مطلبی را پنهان یا خلاف واقع بگوید و این موضوع ماهیت خطر را عوض کند یا اهمیت آن را کاهش دهد، قرارداد باطل میشود و حق بیمه برنمیگردد و بیمهگر میتواند اقساط عقبافتاده را بخواهد. اگر این کار عمدی نباشد، قرارداد باطل نمیشود و بیمهگر بسته به زمان اطلاع، حق گرفتن اضافهحق بیمه یا فسخ با تشریفات و آثار معین را دارد. همچنین بیمهگر در صورت تقصیر بیمهگذار یا نمایندگان او مسئول خسارت نیست. بیمهگذار باید مراقبت معمول و اقدام برای جلوگیری از توسعه خسارت را انجام دهد و حداکثر تا پنج روز از اطلاع از حادثه به بیمهگر خبر دهد، مگر اینکه ثابت کند خارج از اختیار او بوده است. هزینههای جلوگیری از توسعه خسارت، حتی اگر نتیجه ندهد، بر عهده بیمهگر است.
درباره تغییر یا تشدید خطر، فوت بیمهگذار یا انتقال موضوع بیمه، وقوع خطر پیش از بستن قرارداد، نحوه محاسبه خسارت، عیب ذاتی مال و شرایط خاص دیگر هم احکامی در متن آمده است. برخی جزئیات مانند تعریف دقیق تقصیر یا نمایندگان، نحوه اثبات نفع و معیار دقیق آن، و حالت مبلغ خسارت کمتر از طلب در متن روشن نشده است.