این ماده میگوید در هر بیمهنامه باید هفت موضوع مشخص، صریح و روشن نوشته شود. منظور از «صریح» این است که این موارد بهصورت آشکار در متن بیمهنامه ذکر شوند و به ابهام یا اشارهٔ غیرمستقیم بسنده نشود.
این هفت مورد عبارتاند از: تاریخ انعقاد قرارداد، نام بیمهگر و بیمهگذار، موضوع بیمه، حادثه یا خطری که عقد بیمه برای آن بسته شده، زمان شروع و پایان بیمه، حق بیمه، و میزان تعهد بیمهگر در صورت وقوع حادثه.
«بیمهگر» یعنی شرکتی که بیمه میکند و «بیمهگذار» یعنی فردی که بیمه میخرد. این ماده دربارهٔ اعتبار یا بطلان بیمهنامه و نیز دربارهٔ تبصره حرفی نمیزند و متن آن فقط همین فهرست است.