این ماده دربارهٔ بیمهٔ عمر و بیمهٔ نقص یا شکستن یکی از اعضای بدن است. بر اساس بخش اول، مبلغی که بیمهگر در صورت فوت بیمهشده یا از کار افتادن/نقص عضو باید بپردازد، باید همان زمان بستن قرارداد بیمه و بهطور قطع میان دو طرف مشخص شود.
بخش دوم میگوید اگر کسی بخواهد عمر یا عضو بدن شخص دیگری را بیمه کند، این کار فقط وقتی درست است که آن شخص از قبل رضایت کتبی داده باشد؛ در غیر این صورت آن بیمه باطل است. همچنین اگر خودِ بیمهگذار اهلیت قانونی نداشته باشد (یعنی توانایی قانونی برای انجام دادن کارهای حقوقی خود را نداشته باشد)، رضایت ولی یا قیم او لازم است.
بخش آخر مربوط به حالتی است که بیمه بهطور کلی برای عمر یا نقص/شکستن عضو بدن یک جمع یا گروه باشد؛ در این حالت میزان خسارت همان مبلغی است که پیشتر طبق تعرفه بین دو طرف تعیین شده است. متن این ماده دربارهٔ درستی یا نادرستی تعرفهها و جزئیات آن چیزی نمیگوید.