این قانون دربارهٔ حمایت از حقوق پدیدآورنده (نویسنده، مؤلف و هنرمند) و آثار آنهاست. در آن «پدیدآورنده» و «اثر» تعریف شده و فهرستی از آثار مورد حمایت آمده است؛ مانند کتاب، نوشتههای علمی، فنی، ادبی و هنری، شعر، موسیقی، نقاشی، عکاسی، معماری، آثار دستی و صنعتی، فولکلور، اثر فنی و ترکیب چند اثر. برای بعضی از این آثار قید ابتکار یا ابداع ذکر شده است.
حقوق پدیدآورنده شامل حق انحصاری نشر، پخش، عرضه و اجرای اثر و حق بهرهبرداری مادی و معنوی از نام و اثر است. حقوق معنوی محدود به زمان یا مکان نیست و غیرقابل انتقال است. پدیدآورنده میتواند حقوق مادی خود را به دیگری واگذارد و متن نمونههایی از استفادهها را نام برده است. در اثر مشترک، حقوق به صورت مشاع بین پدیدآورندگان است. نقل و استناد برای اهداف ادبی، علمی، فنی، آموزشی و تربیتی، انتقاد یا تقریظ با ذکر ماخذ و در حدود متعارف مجاز است؛ برای جزوههای آموزشی معلمان غیرانتفاعی ذکر ماخذ لازم نیست. بعضی مراکز مانند کتابخانههای عمومی و مؤسسات علمی و آموزشی غیرانتفاعی اجازهٔ نسخهبرداری محدود دارند و نسخهبرداری یا ضبط برنامهها برای استفادهٔ شخصی و غیرانتفاعی مجاز است.
مدتهای حمایت در متن آمده است: اگر حقوق مادی از راه وصیت یا ارث منتقل شده باشد، پنجاه سال از فوت پدیدآورنده؛ اگر وارث یا وصیت نباشد، همان مدت برای استفادهٔ عمومی در اختیار حاکم اسلامی قرار میگیرد. برای اثر مشترک، پنجاه سال پس از فوت آخرین پدیدآورنده است. در آثار سفارشی، حقوق مادی تا سی سال از پدیدآمدن اثر به سفارشدهنده تعلق دارد، مگر توافق محدودتری باشد. گیرندهٔ حق پس از واگذاری تا سی سال میتواند استفاده کند، مگر مدت کمتر توافق شود. برای آثار سینمایی یا عکاسی و آثار متعلق به شخص حقوقی، حمایت از تاریخ نشر یا عرضه به مدت سی سال است. نام، عنوان و نشانهٔ ویژهٔ اثر حمایت میشود و در استفادهٔ انتفاعی باید نام پدیدآورنده همراه عنوان و نشانه درج شود، مگر توافق دیگری باشد. همچنین وزارت اطلاعات میتواند آثار پیش از تصویب را مثل قبل استفاده کند و وزارت آموزش و پرورش میتواند کتابهای درسی چاپشده پیش از تصویب و بر پایهٔ قانون کتابهای درسی را ادامه دهد.
در بعضی بخشها متن فقط به مادههای دیگر ارجاع داده و محتوای آنها را توضیح نداده است؛ همچنین معنای دقیق برخی عبارتها مانند «حدود متعارف» یا «الغاء شبهه کند» در همین متن روشن نشده است.