این ماده میگوید هر شرطی که در قرارداد کار — یا در تغییرات بعدی آن — گذاشته میشود، فقط وقتی معتبر و قابل اجراست که برای کارگر امتیازی کمتر از آنچه این قانون تعیین کرده در نظر نگیرد.
به زبان ساده: طرفین میتوانند در قرارداد شرط بگذارند، اما این شرطها نمیتوانند وضع کارگر را از آنچه قانون کار مقرر کرده بدتر کنند. اگر شرطی چنین اثری داشته باشد، طبق همین متن نافذ نیست.
این ماده دربارهٔ «شرطهای قرارداد» است، نه خود قرارداد، و معیار سنجش هم مقایسه با امتیازات مقرر در همین قانون است.