این ماده میگوید اگر رابطهٔ کاری کارگر به پایان برسد، طلب او بابت روزهای مرخصی استحقاقی که استفاده نکرده، باید به خودش پرداخت شود. پایان رابطهٔ کاری در این متن چند حالت دارد: فسخ قرارداد کار، خاتمهٔ قرارداد کار، بازنشستگی، ازکارافتادگی کلی کارگر، یا تعطیل کارگاه.
نکتهٔ دیگر این ماده دربارهٔ فوت کارگر است؛ در این حالت مطالبات مربوط به مدت مرخصی استحقاقی به ورثهٔ او (یعنی کسانی که از او ارث میبرند) پرداخت میشود.
این ماده فقط حکم کلی پرداخت را بیان میکند و دربارهٔ نحوهٔ محاسبهٔ مرخصی، تعداد روزها یا شرایط دیگر جزئیاتی نگفته است. همچنین این ماده به مادهٔ دیگری ارجاع نداده است.